กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68 พึงพิจารณาเช่นนี้
เดิมทีอันหลิงหรงกับพวกนางเพิ่งได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้น
แต่เพียงไทเฮาตรัสด้วยรอยยิ้มประโยคเดียว พวกนางก็จำต้องคุกเข่าลงอีกครั้ง
แม้ขณะตรัสไทเฮาจะมีรอยยิ้มบนพระพักตร์ ราวกับเพียงหยอกล้อเท่านั้น
แต่ในใจพวกนางรู้ดี หากเสิ่นเหมยจวงตอบไม่ดีสักนิด ก็อาจนำภัยใหญ่มาสู่ตนเองได้!
ยังดีที่เสิ่นเหมยจวงสุขุมอยู่แล้ว นางตั้งสติแล้วตอบเสียงอ่อนโยนว่า “การปรนนิบัติไทเฮาเป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะกล้าคิดไม่เคารพแม้แต่น้อยได้อย่างไร? เพียงแต่มีเหตุให้ล่าช้า จึงไม่อาจมาปรนนิบัติถวายยาไทเฮาได้ทันท่วงทีเหมือนเช่นเคย ขอไทเฮาโปรดอภัยด้วยเพคะ!”
“อย่างนั้นหรือ…”