กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 พระราชโองการสถาปนาพระยศ
“น้องอันแต่งตัวได้เรียบร้อยงดงามเหลือเกิน!”
เจินหวนมองอันหลิงหรงที่เปิดประตูออกมาแล้วอดตาเป็นประกายขึ้นมาไม่ได้
เห็นอันหลิงหรงสวมกระโปรงเรียบสีเขียวหยก ผมดำขลับเกล้าเป็นมวย ปักปิ่นเงินเรียบ ๆ ไว้ข้างจอน นอกจากนั้นก็ไม่มีเครื่องประดับอื่นแต่งแต้ม ทว่าความหม่นหมองจาง ๆ ที่วนเวียนอยู่ระหว่างคิ้วกลับมลายหายไป ทำให้นางดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที
ก่อนหน้านี้อนุเซียวก็รู้สึกว่าคุณหนูของตนดูแตกต่างจากเดิมมาก บัดนี้เมื่อเห็นอันหลิงหรงแต่งตัวเรียบร้อยหมดจด ก็อดพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
แต่งตัวคล่องแคล่วเช่นนี้ นางก็ไม่ต้องเป็นห่วงต่อแล้ว
“ทำให้ท่านพี่เจินต้องรออยู่ข้างนอกแล้ว” อันหลิงหรงก้าวข้ามธรณีประตูมาหาเจินหวน ทำท่าจะคารวะอีกครั้ง