กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทหารในกองทหารม้าชนเผ่าของอู๋ซานกุ้ยเก็บจดหมายได้ แต่ไม่ได้ถือวิสาสะจัดการหรือทำลายทิ้งทันที
ในสมัยโบราณ ผู้ที่อ่านหนังสือออกมีน้อยยิ่ง คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนไม่รู้หนังสือ ส่วนผู้ที่เขียนได้คล่องแคล่วยิ่งหายากยิ่งนัก
จดหมายจึงเป็นช่องทางหลักในการส่งข่าวสาร
เก็บจดหมายได้ระหว่างเดินทัพทำศึก ย่อมเป็นเรื่องสำคัญแน่นอน
“จดหมายหรือ เอามาให้ข้าดู!!” อู๋ซานกุ้ยยังมัวคิดถึงเรื่องที่วังหย่งหงจะพาหมอหลวงมาตรวจอาการให้ตน ในใจคิดว่าคงไม่ถูกจับได้กระมัง
หมอหลวงฝีมือดี เพียงจับชีพจรก็รู้หมดแล้วว่าเขาป่วยจริงหรือไม่
การเก็บจดหมายได้สักฉบับก็เป็นเรื่องปกติ อาจเป็นจดหมายจากครอบครัวที่ทหารคนใดทำตกไว้