กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฮ่า ๆ ๆ หลี่อ้ายชิง เจ้าอยู่ข้างกายเราต่อไปเถอะ เรื่องออกรบปล่อยให้พวกคนหนุ่มสาวเขาไปทำ” จูฉือหล่างหัวเราะร่า
หลี่รั่วเหลี่ยนอายุกว่าหกสิบปีแล้ว การเคลื่อนทัพออกรบ ต้องกินลมลืมตาตากแดดตากฝน นอนกลางแจ้ง ย่อมทำให้พังทลายได้ง่ายมาก
อีกทั้งจูฉือหล่างต้องการบ่มเพาะกลุ่มผลประโยชน์เดิม จึงจำเป็นต้องแต่งตั้งให้ใช้งานสำคัญ
ขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์รุ่นเก่าอย่างหลี่รั่วเหลี่ยน จึงไม่มีความจำเป็นต้องเข้ามาร่วมวง
“หลังจากหลี่จื้อเฉิงถอยกลับไป ย่อมต้องร่นแนวรบให้แคบลง ผืนแผ่นดินซานซีต้องคายออกมาทั้งหมดเป็นแน่ ทว่าหากจางเซี่ยนจงคิดจะฮุบฮั่นจงรวมถึงระเบียงทางเดินเหอล่ง ก็ต้องถามหลี่จื้อเฉิงก่อนว่ายอมรับปากหรือไม่”
“ปล่อยให้พวกเขาไป”
จากนั้นจูฉือหล่างจึงตัดสินชี้ขาด