กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังเฉิงเอินถามถึงจูอวี้เจี้ยนขึ้นมากะทันหัน สืออิ้งเจ้าตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “ใช่ ๆ ๆ ท่านผู้ตรวจการยังจำเขาได้ด้วย จูอวี้เจี้ยนถือวิสาสะนำทัพเข้าเมืองหลวง จึงถูกลดฐานันดรแล้วส่งมาที่นี่ได้หกปีแล้ว”
“ปกติสหายทั้งหลายล้วนดูแลเขาด้วยอาหารการกินอย่างดี เขาสบายดี สบายดีมาก!”
แม้แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่หน้าผากกลับมีหยาดเหงื่อเม็ดโตเท่าเมล็ดถั่วผุดขึ้น มือก็สั่นเล็กน้อย
ต่อให้ปกปิดได้แนบเนียนเพียงใด ก็ไม่อาจหลบซ่อนจากสายตาหวังเฉิงเอิน
“อ้อ สือกงกง เจ้าไม่ต้องกังวล ฝ่าบาทเพียงให้ข้าแวะมาเยี่ยมจูอวี้เจี้ยน อย่างไรเสีย เขาก็เป็นท่านอาของฝ่าบาท”
“ฝ่าบาทตรัสว่า แม้ครั้งนั้นจูอวี้เจี้ยนจะฝ่าฝืนบัญญัติของราชสำนักจริง แต่ความผิดยังไม่ถึงตาย”