กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 11 มีระบบก็เลยเอาแต่ใจแบบนี้แหละ
“นี่คือเมล็ดโพธิ์งั้นหรือ?”
หลี่อวี้เอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนโขดหิน ในมือคลึงเมล็ดโพธิ์ขนาดเท่าผลวอลนัท พินิจดูรอยลวดลายที่ถักทอประสานกันจนปรากฏเป็นภาพพระพุทธองค์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตาขึ้นมาตามธรรมชาติ
“ของสิ่งนี้คือเมล็ดพันธุ์แห่งต้นไม้ตรัสรู้ธรรมงั้นรึ? ไม่รู้ว่าสรรพคุณในการยกระดับสติปัญญาและเปิดทวารแห่งจิตจะยอดเยี่ยมเพียงใด”
เมล็ดโพธิ์ในมือดูหม่นหมองไม่สะดุดตา ทว่าภายในกลับมีรูปพระพุทธองค์ที่ก่อกำเนิดขึ้นเองอย่างวิจิตร ดูเก่าแก่และเป็นธรรมชาติ ทั้งยังแผ่กลิ่นอายแห่งเซนออกมาจางๆ