กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 10 การเป็นท่านปู่พกพามันเป็นแบบนี้นี่เอง
แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่านนภาดุจดาวตก
ร่างของหลี่อวี้ร่อนลงบนดาวอังคาร (ดาวอิ๋งฮั่ว)
“วิชาเหินกระบี่นี่ช่างมหัศจรรย์จริงๆ”
หลี่อวี้มองดูทัศนียภาพอันรกร้างสีน้ำตาลแดงเบื้องหน้า พลางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “มาถึงดาวอิ๋งฮั่วได้รวดเร็วขนาดนี้ เมื่อเทียบกับการเหินเวหาด้วยแสงรัศมีก่อนหน้านี้ ความเร็วต่างกันลิบลับเลย”
“ตำแหน่งนี้มัน...”
หลี่อวี้เงยหน้ามองไปรอบๆ เขาแยกทิศทางไม่ออกเลยแม้แต่น้อย “เอาเถอะ มีระบบอยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวหลงทางหรอก”
“ระบบ ระบุตำแหน่งของวัดต้าเหลยอินให้ที”
ระบบแสดงภาพเข็มทิศขึ้นมาทันที ลูกศรที่เปล่งประกายจางๆ ชี้บอกทิศทางโดยตรง
“สะดวกจริงๆ”