กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 289
ซ่า ๆๆ
หยดน้ำจำนวนมากล่วงหล่นลงมา
สิ่งที่จางผิงมองเห็นคือส้นเท้าที่ขาวเนียน
เขาสัญชาตญาณเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นในรูม่านตาก็สะท้อนภาพของพวงขาวโพลน……
อมิตาภะ!
รูปคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือรูป……
จางผิงหดตัวกลับอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ปิดฝาท่อลงเบา ๆ
ภายในห้องน้ำ จูหงฝ่างที่กำลังสระผมอยู่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ จากด้านหลัง จึงรีบหันหลังกลับไปมอง และชั่วพริบตานั้นก็เห็นฝาท่ออันหนึ่งหายวับไปอย่างรวดเร็ว
เธอกลับไม่ได้กรีดร้องเหมือนผู้หญิงคนอื่น เพียงแต่ในแววตามีเปลวเพลิงกำลังลุกโชน