บทที่ 259

บทที่ 259

ระหว่างความเป็นความตาย

จางผิงได้เห็นภาพที่งดงามที่สุดในโลก

อิเล็กตรอนเหล่านั้นที่โคจรรอบอะตอม ต่างพากันหลบหนีออกด้านนอก ก่อตัวเป็นแสงสว่างอันเจิดจ้า

ในขณะเดียวกันภายใต้แรงกดดันของโลก นิวเคลียสของอะตอมก็กลายสภาพเป็นสองมิติในพริบตา พื้นที่ว่างยืดออกอย่างไร้ขีดจำกัดเนื่องจากอะตอมปลดปล่อยพลังงานออกมา

ภาพนี้เหมือนกับมีคนกำลังดึงน้ำตาลเคี่ยวเจ็ดสี ยืดน้ำตาลเคี่ยวให้กลายเป็นเส้น ภายในน้ำตาลเคี่ยวใสระยิบระยับ มีฟองอากาศขนาดเล็กจำนวนมากกำลังแตกดับอย่างรวดเร็ว

จางผิงรู้สึกราวกับว่าร่างของตนเองถูกเฉือนออกเป็นชิ้นนับไม่ถ้วน เลือด กระดูก และเซลล์ต่างกำลังสลายตัว