บทที่ 229

บทที่ 229

ทุกหน่วยสำรวจต่างก็มีสไตล์การต่อสู้ที่ไม่เหมือนกัน

โจวชิงไป๋ชอบพรรคพวกมากหน้าหลายตาและซ่อนตัวตนเอาไว้เบื้องหลัง ขณะที่ซุนหรงชอบให้พากันลุยยกทีมพร้อมทั้งใช้หมอกพิษของตัวเองบังสายตาของฝ่ายตรงข้าม

ส่วนเกาหยวนนั้นกลับกันพอดี เขาเชื่อมั่นในทฤษฎีทหารเจอทหาร ราชาเจอราชา

เพราะความสามารถของเขาเหมาะกับการลุยเดี่ยวเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังง่ายที่จะพลั้งมือทำร้ายเพื่อนร่วมทีม

ดังนั้น เมื่อเขาเตรียมลงมือ สมาชิกคนอื่น ๆ ในหน่วยเกิงกลับรีบกระจัดกระจายออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อเว้นพื้นที่สำหรับการแสดงฝีมือให้เพียงพอ

พริบตาเดียว

เกาหยวนก็ออกแรงที่เท้าแล้วพุ่งหมัดเข้าใส่จางผิง

ความเร็วของเขาเร็วมากแถมหมัดยังถูกห่อหุ้มด้วยสายฟ้าจนกลายเป็นเกราะใสสีฟ้าอ่อน