บทที่ 166

บทที่ 166

ตอนที่จางผิงรุดมาถึง แขนข้างหนึ่งของเฟิ่งไหลเซียนก็ขาดหายไปเสียแล้ว

ตั้งรับย่อมมีวันพลาด

การต่อสู้หนึ่งร่อสาม สุดท้ายแล้วก็ยังฝืนจนเกินไป

อุ้งเท้าหน้าของสัตว์ประหลาดทั้งสามตัวล้วนมีใบมีดยาวครึ่งเมตรเติบโตงอกงามออกมา

อัตราความผิดพลาดของเฟิ่งไหลเซียนนั้นต่ำมาก เพียงแค่พลาดพลั้งไปแค่ครั้งเดียว แขนก็ถูกใบมีดของสัตว์ประหลาดฟันขาดกระเด็นเสียแล้ว

ในเวลานี้ เฟิ่งไหลเซียนใช้มือเพียงข้างเดียวกำง้าวกวนตอคอยรับมือพัวพันกับสัตว์ประหลาดทั้งสามตัวอย่างต่อเนื่อง แขนข้างที่ขาดกำลังฟื้นฟูสภาพกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

ปัญหาคือตัวของเฟิ่งไหลเซียนเองกลับไม่ต้องการให้แขนฟื้นฟูกลับคืนมาเร็วเกินไปนัก เนื่องจากการฟื้นฟูในลักษณะนี้ไม่ได้ปราศจากราคาที่ต้องจ่าย ทว่าจำเป็นต้องแลกมาด้วยพละกำลังจำนวนมหาศาลของเขา

เขากลับมีความปรารถนาอยากจะอดทนรอให้ถึงยุ่งสว่าง เข้าสู่ร่างจักรพรรดิสุริยันเจิดจ้าเสียก่อนแล้วค่อยทำการโต้กลับรวดเดียวในคราวเดียว