บทที่ 152

บทที่ 152

อันที่จริงนอกจากเฉิงเสว่เจี๋ยแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

ลู่หานเหยียบกระบี่บินหลบหลีกการจู่โจมของแมงป่องเพลิงได้อย่างสบาย ๆ ทว่าเพราะแสงแดดที่แผดเผาอย่างรุนแรง ตอนนี้เขาจึงทั้งเหนื่อยและกระหายน้ำ

เจ้าเหยียนหู่และเจ้าเหยียนหลง คนหนึ่งควบคุมแมงป่องเพลิงจำนวนมากได้อย่างเด็ดขาด อีกคนหนึ่งใช้แมลงพิษที่ควบคุมอยู่ในบึงพิษ ทั้งคู่สามารถต้านทานการโจมตีของแมงป่องเพลิงได้อย่างง่ายดาย

ส่วนไป๋เต๋อมีความดุร้ายยิ่งกว่า เขาเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์หมาป่าโดยเด็ดขาด ทั้งกินแมงป่องเพลิงไปด้วยต่อสู้ไปด้วย จนกระทั่งฟ้ามืดไม่เพียงแต่ไม่มีความเหนื่อยล้าสิ้นเปลืองพละกำลังไปเท่าไหร่ แต่กลับแข็งแกร่งขึ้นมากเสียด้วยซ้ำ

ต้องยอมรับเลยว่าพรสวรรค์ใหม่ กัดกินกลืนสมุทร ของเขานั้นทรงพลังมาก ขอแค่เขามีความเหี้ยมพอ แมงป่องเพลิงก็เป็นเพียงแค่อาหารเท่านั้น!