บทที่ 125

บทที่ 125

วินาทีนี้ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเหยียนหู่หรือจางผิงต่างก็ตื่นเต้นกันสุดขีด

พวกเขาไม่กลัวว่างูยักษ์ตรงหน้าจะกินจุ แต่กลัวว่ามันจะไม่ยอมกินเลือดของนักบุญเลยต่างหาก

ตราบใดที่มันยอมกิน

นั่นก็เท่ากับว่ามันตกเป็นของในกำมือของจางผิงแล้ว

ทันทีที่จางผิงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองสามารถครอบครองสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ได้ ในใจก็พองโตไปด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มยินดี

ทว่าหลังจากนั้น งูยักษ์กลับเอาแต่เลียกินเลือดของเจ้าเหยียนหู่โดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย จางผิงคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงรีบก้าวเข้าไปช่วยเหลือเจ้าเหยียนหู่ทันที

เขาเปลี่ยนมือทั้งสองข้างให้กลายเป็นร่างโลหิตราชัน แล้วแทรกซึมเข้าไปทางแผ่นหลังของเจ้าเหยียนหู่ เพื่อเริ่มมอบความสามารถในการสร้างเม็ดเลือดที่ทรงพลังยิ่งขึ้นให้กับเจ้าเหยียนหู่

คนอื่นๆ ต่างก็นั่งนิ่งอยู่กับที่เพื่อรอคอยให้จางผิงสยบสัตว์ประหลาดตัวยักษ์ตรงหน้า