บทที่ 105

บทที่ 105

ภาษาคือพลัง

โดยเฉพาะภาษาที่มีความคิดแฝงอยู่มักจะสามารถชักจูงจิตใจผู้คนได้มากที่สุด

เดิมทีเจ้าเหยียนหู่และเจ้าเหยียนหลงเพียงแค่มองว่าจางผิงเป็นคนประหลาด คนใจดีอย่างไร้เหตุผล หรือพวกนักบุญ แต่ตอนนี้พวกเขา‘เข้าใจ’ จางผิงแล้ว

ยิ่งมีพลังมาก ยิ่งมีความรับผิดชอบมาก

ที่จางผิงช่วยพวกเขา ไม่ใช่เพราะสมองมีปัญหา แต่เป็นเพราะมองพวกเขาเป็นมนุษย์ เป็นเพื่อนร่วมชาติ เป็นพวกเดียวกัน

ในสายตาของจางผิง พวกเขาไม่ใช่เครื่องมือที่มีหรือไม่มีก็ได้ ชีวิตของพวกเขามีความสำคัญไม่แพ้ชีวิตของคนอื่นๆ

การที่คนคนหนึ่งทำเรื่องประหลาด อาจเป็นเพราะสมองมีปัญหา

แต่คนที่ยึดมั่นในความเชื่อ ย่อมกลายเป็นคนที่มีความแน่วแน่

หากความเชื่อนั้นได้รับการยอมรับจากผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน คนคนนั้นก็คือผู้ที่ยิ่งใหญ่