บทที่ 96

บทที่ 96

"อาหู่ เสือ อย่าหลับนะ!"

แม้ว่าเจ้าเหยียนหลงจะทำใจเตรียมรับความตายไว้แล้ว แต่พอเห็นเจ้าเหยียนหู่หลับตาลงอย่างอ่อนแรง เขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องเรียกตามสัญชาตญาณ

เวลานี้จางผิงเดินเข้าไปใกล้ ร่างกายเปลี่ยนจากร่างน้ำบริสุทธิ์กลับเป็นเนื้อหนังมังสา ชั่วพริบตานั้นเขาก็รู้สึกหายใจไม่ออก อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกำมะถัน

สภาพแวดล้อมเช่นนี้ คนธรรมดาอดทนได้มากที่สุดแค่สิบกว่านาทีก็จะหมดสติไป และสุดท้ายก็จะตายในภาวะหมดสติ

ต้องยอมรับว่าพลังชีวิตของผู้ตื่นรู้นั้นเหนียวแน่นจริงๆ ราวกับแมลงสาบไม่มีผิด

จากนั้นจางผิงเปลี่ยนเป็นร่างเลือดบริสุทธิ์ เขาสกัดส่วนหนึ่งของเลือดแทรกซึมเข้าไปในร่างของเจ้าเหยียนหู่ เพื่อเตรียมควบคุมสถานการณ์ของเจ้าเหยียนหู่ให้มั่นคงก่อน ป้องกันไม่ให้เจ้าเหยียนหู่ตายไปเสียก่อนที่เขาจะคิดวิธีออก