บทที่ 95

บทที่ 95

สิบนาทีต่อมา

ภายใต้การโจมตีอย่างสุดชีวิตของจางผิง ก้อนหินก้อนนี้ก็ค่อย ๆ เกิดรอยแตกร้าว

ก้อนหินก้อนนี้คือหินแกรนิตที่พบได้ทั่วไป มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ไม่สม่ำเสมอ หนักราว 2 ตัน

เมื่อมันแตกออกก็คล้ายกับแผ่นหินหนาหนักสองแผ่น ทันทีที่ร่วงหล่นลงมาในลักษณะรูปทรงแปด จางผิงก็อาศัยจังหวะก้าวเท้าไปข้างหน้า ใช้สองมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลค้ำยันอยู่ตรงกลางระหว่างแผ่นหินทั้งสอง ภายใต้การเสียดสีของพื้นผิวหินที่หยาบกร้าน หลังมือของเขามองเห็นกระดูกสีขาวโพลน แม้แต่ฝ่ามือก็ถูกขัดสีจนเห็นกระดูกเช่นกัน

ทว่าในเวลานี้ เขากลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

เมื่อหินตกลงมาอย่างหนักหน่วง ก็ก่อตัวเป็นพื้นที่ขนาดเล็กที่ปิดทึบ รูปทรงคล้ายกับตัวอักษรจีนคำว่าคน