บทที่ 87

บทที่ 87

จางผิงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย

เมื่อเขาเห็นค่าสถานะของจงเสี่ยวยวี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝ่ายสังกัดแล้ว ในความเป็นจริงเขาก็พอจะตระหนักได้ว่า ทั้งจงเสี่ยวยวี่และกวนหงยิงนี้น่าจะเป็นลูกน้องของหลี่เอ้าเสว่

ทว่าในใจเขากลับไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อยที่ช่วยคนไว้

เพราะการช่วยเหลือผู้อื่นคือเจตนารมณ์ดั้งเดิมของเขา ต่อให้ตายไปในชาติก่อนก็ไม่เคยนึกเสียใจ ตอนนี้ยิ่งไม่มีทางนึกเสียใจเพราะเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ดังนั้นสิ่งที่เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ ก็คือจะสะสางปัญหานี้อย่างไรต่างหาก

อันที่จริงเขาไม่ได้หวังอยากจะเกิดความขัดแย้ง หรือถึงขั้นต่อสู้หักล้ำกับหญิงสาวทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย

จะให้เพิ่งรักษาคนหายไปหยกๆ แล้วอีกอึดใจเดียวลงมือฆ่าคนทิ้งเสียอย่างนั้นได้อย่างไร

ทำแบบนั้นมันโรคจิตเกินไปแล้วมั้ง