บทที่ 86

บทที่ 86

"ไม่ ผมไม่มีอาการอะไรร้ายแรง อย่าไปฟังเด็กนี่พูดจาเหลวไหลเลย"

กวนหงยิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาพร้อมกับใช้มือปิดหน้าท้องของตนเอง ร่างกายค่อย ๆ ไถลลงไปด้านหลัง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนพื้นแล้วกล่าวอย่างฝืนทน

แม้ว่าเธอจะพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ แต่จางผิงก็มองออกว่าอาการบาดเจ็บนี้อาจจะไม่ธรรมดาเลยทีเดียว นอกจากจะไม่มีแนวโน้มที่จะฟื้นตัวได้เองแล้ว มันยังคงกัดกินพลังชีวิตของเธออยู่เรื่อย ๆ

"ให้ผมดูหน่อยเถอะครับ วางใจได้ ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแต่เรื่องยืนดูคนจะตายต่อหน้าโดยไม่ช่วย ผมทำไม่ได้จริง ๆ" จางผิงเดินเข้าไปในโพรงไม้ เตะหัวของลิงกินซากออกไปด้านนอก จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ