บทที่ 75

บทที่ 75

จางผิงสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกสูญเสียของมัน หรือกระทั่งความเศร้าสร้อยเล็กน้อย

"เอาล่ะๆ เจ้าตัวน้อย ผมไม่บังคับให้คุณกินแล้วก็ได้" จางผิงควบคุมมือไปลูบหัวของมัน ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างจนปัญญา

ทว่าพอได้ลูบไปทีหนึ่ง เขาก็ชักจะติดใจจนอดไม่ได้ที่จะคลึงมันเพิ่มอีกหลายที จนกระทั่งเจ้าตัวน้อยแสดงท่าทีหงุดหงิดใส่เขาถึงยอมหยุด

สัมผัสของเจ้าตัวน้อยนี้ยอดเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง

ราวกับการได้ลูบไล้หยกอุ่นระดับสูงสุด นุ่มนวล เรียบลื่น และเจือไออุ่นจางๆ

ในตอนนั้นเอง เสียงแกรกกรากก็ดังแว่วมาจากรอบด้าน

เจ้าตัวน้อยลุกขึ้นยืนทันที มันระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่งขณะมองลอดร่องใบไม้ไปยังเบื้องนอก ทว่าด้านนอกกลับมีมดหลังโก่งภูเขาดำจำนวนหนาแน่นกำลังโอบล้อมเข้ามา