บทที่ 27

บทที่ 27

ตลอดทั้งวันถัดมา จางผิงและหลิวซือซ่านต่างก็ช่วยกันทดสอบความสามารถ

เมื่อเทียบกับผู้กินไฟที่จางผิงคุ้นเคยเป็นอย่างดีแล้ว ร่างหมอกมรณะและร่างน้ำบริสุทธิ์แม้จะใช้งานได้ แต่ขีดจำกัดสูงสุดและขีดจำกัดต่ำสุดของความสามารถนั้น เขากลับไม่รู้แน่ชัด

ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องทำการทดสอบ

หลังจากผ่านการทดสอบมาหนึ่งวัน ทำให้เขาเข้าใจความสามารถใหม่ทั้งสองนี้เบื้องต้นแล้ว

อย่างแรกคือร่างหมอกมรณะ ความสามารถนี้คือการดูดซับความกลัวเพื่อแปลงเป็นหมอกมรณะ และขอบเขตการดูดซับคือเป้าหมายที่อยู่ในระยะสิบรอบตัวเขาโดยมีตัวเขาเป็นศูนย์กลาง นั่นหมายความว่าหากเกินระยะสิเมตรไปแล้ว เขาจะไม่สามารถดูดซับความกลัวของอีกฝ่ายได้เลย

อีกประการหนึ่งคือพลังโจมตีของหมอกมรณะนั้นรุนแรงมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วทุกๆ การโจมตีจะเผาผลาญหมอกมรณะไปส่วนหนึ่ง นั่นหมายความว่าหมอกมรณะจัดเป็นไอเทมสิ้นเปลือง ยิ่งเป้าหมายที่โจมตีมีความแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเผาผลาญมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

ทว่าโดยทั่วไปแล้ว การโจมตีเนื้อหนังมังสาไม่ได้เผาผลาญมากนัก แต่กลับเป็นพวกกลุ่มพลังงานหรือสสารแข็งที่เผาผลาญหมอกมรณะมากกว่า

สุดท้าย ผ่านการดูดซับความกลัวของเป้าหมาย จางผิงสามารถรับรู้ระดับความกลัวของอีกฝ่ายได้

ยิ่งเป้าหมายหวาดกลัวมากเท่าไหร่