บทที่ 25

บทที่ 25

ในสนาม มีสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนต่อสู้ฆ่าฟันกันจนดวงตาสดแดงก่ำไปหมดแล้ว

อันที่จริง กลิ่นหอมจากการย่างเนื้อกระต่ายของจางผิงไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อสนามรบเลย

สาเหตุหลักเป็นเพราะตัวสนามรบส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวลอยู่แล้ว ทั้งกลิ่นคาวเลือด อุจจาระ และของเหลวพลังเหนือมนุษย์นานาชนิดที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่ากระจายคละคลุ้ง กลิ่นอายปริมาณมากมายมหาศาลขนาดนี้ปะปนกันอยู่ กลิ่นฝั่งของจางผิงจึงถือว่าไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงสำหรับสนามรบเลย

จางผิงเดินวนเวียนอยู่ที่ริมขอบสนามรบอยู่รอบหนึ่ง สิ่งที่สร้างความประทับใจให้เขามากที่สุดคือคลื่นความร้อนพลังเลือดที่แผ่ออกมาจากสนามรบ รวมถึงกลิ่นเหม็นเน่าที่ยากจะบรรยาย นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขากล้าเอาเนื้อกระต่ายมาย่างกิน เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งนี้จะไม่ดึงดูดความสนใจของสัตว์อสูรอย่างแน่นอน

ทว่าเขากลับคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่ง

……

บริเวณริมขอบสนามรบ จมูกของสุนัขสีดำตัวหนึ่งขยับไปมา จากนั้นมันก็มองเลยไปยังนอกสนามรบ ล็อกสายตาไปที่โขดหินที่จางผิงซ่อนตัวอยู่

นี่คือสุนัขกินซากศพตัวหนึ่ง สาเหตุที่มันปรากฏตัวขึ้นในสนามรบ เป็นเพราะถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของซากศพโดยสิ้นเชิง