บทที่ 12

บทที่ 12

ใครบ้างล่ะที่จะไม่เคยผ่านมาในช่วงวัยที่ไร้เดียงสา?

ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งอย่างหลิวซือซ่าน ตอนเด็กก็ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความคิดที่ไร้เดียงสาและพฤติกรรมที่น่ารักน่าเอ็นดู

เธอกวาดมือเบา ๆ ดาบน้ำแข็งก็หลอมละลายกลายเป็นน้ำบริสุทธิ์ในพริบตา จากนั้นจึงสลายไปในอากาศ

"คุณคือ... พี่ซือซือ จริง ๆ เหรอ?" จางผิงเห็นดังนั้น จึงมองหลิวซือซ่านแล้วเอ่ยถาม

หลิวซือซ่านไม่ได้ถอดหน้ากากน้ำแข็งบนใบหน้าออก เธอมองจางผิงแล้วเอ่ยว่า "คำถามที่สอง จากการสืบสวน พลังของคุณคืออัญมณีโลภะ เนื่องจากไม่สามารถเติมเต็มเงื่อนไขการใช้งานได้ จึงถูกประเมินว่าเป็นระดับไร้ประโยชน์ ถ้าอย่างนั้น... ทำไมช่วงนี้พฤติกรรมของคุณถึงผิดปกติขนาดนี้?"

"เพราะผมกินอัญมณีโลภะเข้าไปครับ" จางผิงตอบตามความจริง

นี่คือคำถามที่ตอบได้ ท้ายที่สุดแล้วต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจวัดก็ไม่รู้สรรพคุณทั้งหมดของอัญมณีสัญญา

หลิวซือซ่านชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยอย่างสงสัยว่า "กินเข้าไปเองเนี่ยนะ?"

"ใช่ครับ หลังจากที่ผมกินอัญมณีโลภะเข้าไป ทั้งร่างกายและจิตใจก็อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ด้วยเหตุนี้ผมจึงพบว่าในโรงเรียนมีสัตว์อสูรซ่อนอยู่สองตัว ตอนนั้นในใจของผมเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า เมืองหมิงจูนี้แท้จริงแล้วเป็นของมนุษย์หรือเป็นของสัตว์อสูรกันแน่ ดังนั้นผมจึงเริ่มทำการสืบสวนครับ" จางผิงพยักหน้ากล่าว