บทที่ 11

บทที่ 11

สิบกว่านาทีต่อมา จางผิงมาถึงสวนสาธารณะเล็กๆ

เนื่องจากยังไม่แน่ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นมิตรหรือศัตรู เขาจึงเลือกไปแอบหลบตรงมุมมืด อาศัยความมืดในยามค่ำคืนเป็นเกราะกำบังเพื่อรอการปรากฏตัวของอีกฝ่าย

ความสามารถผู้กินไฟนี้ ยังมีจุดที่สามารถพัฒนาได้อีกมาก

เขารอไปพร้อมกับควบคุมพลังงานธาตุไฟภายในร่างกาย คอยเสริมความแข็งแกร่งในการควบคุมพลังงานอย่างต่อเนื่อง

ปัญหาคือเขาไม่สามารถปลดปล่อยพลังงานธาตุไฟออกมาในรูปแบบของพลังงานได้ พลังงานทำได้เพียงหมุนเวียนอยู่ภายในร่างกาย ทว่าเมื่อใดที่ปล่อยออกมาภายนอกมันจะแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟ ในขณะที่ตัวเขาไม่ได้มีความสามารถในการควบคุมเปลวไฟ

เปรียบให้เห็นภาพ ตอนนี้เขาก็เปรียบเสมือนถังแก๊ส วาล์วของถังแก๊สอยู่ในการควบคุมของเขา และเขาสามารถปล่อยแก๊สออกมาได้ แต่แก๊สที่ปล่อยออกมาจะลุกไหม้ทันที เขาสามารถควบคุมปริมาณแก๊สที่ปล่อยออก แต่กลับไม่สามารถควบคุมเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ได้

เอฟเฟกต์การพันธนาการด้วยเปลวไฟที่ว่า แท้จริงแล้วคือการสร้างชั้นเสื้อคลุมเปลวไฟขึ้นบนผิวหนังของตนเอง

แก่นแท้ของผู้กินไฟคือการทำให้เขาสามารถมองเปลวไฟเป็นอาหารได้ ไม่ใช่การทำให้เขามีความสามารถในการควบคุมเปลวไฟ