กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 489 ดักสังหาร
บนยอดภูเขาเจ็ดสี ก้อนหินปูกองพะเนินถูกเหล่าผู้มีพลังวิญญาณเผาไหม้ ในอากาศเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของความเสื่อมสลาย ลอยไกลออกไปเรื่อย ๆ…
ครู่หนึ่งต่อมา ชั้นแทรกมิติที่อยู่ห่างไกลก็ปรากฏระลอกคลื่นกระเพื่อมเป็นสาย นักคลานกิ้งก่ามารปรากฏตัวขึ้นแล้ว
พวกมันมีลำตัวคล้ายกิ้งก่า ทว่าศีรษะกลับเหมือนหัวมนุษย์สุดพิลึกพิลั่นที่ต่อกลับด้าน ปากใหญ่โตน่าสะพรึงกลัวฉีกอ้าอยู่บนกระหม่อม ลิ้นงูสีแดงสดคอยตรวจจับกลิ่นอายในอากาศ
กลิ่นเน่าเหม็นของความเสื่อมสลายที่เกิดจากการเผาหินปู ทำให้นักคลานกิ้งก่ามารตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด ทันทีที่ปรากฏตัว พวกมันก็หลั่งไหลมุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขาเจ็ดสีอย่างรวดเร็ว
“กลิ่นของบุปผาอัปมงคล!!!”
แรกเริ่มมีเพียงกิ้งก่ามารหางเดียว แต่ไม่นานนัก กิ้งก่ามารสองหางที่มีขนาดร่างกายกำยำยิ่งกว่าก็โผล่ออกมาจากชั้นแทรกมิติ
เมื่อตรวจจับละอองกลิ่นเน่าเหม็นในอากาศ พวกมันก็เคลิบเคลิ้มเป็นอย่างยิ่ง น้ำลายเหนียวเหนอะหนะหยดลงมาไม่ขาดสาย กลิ่นนั้นยั่วยวนพวกมันจนแทบคลั่ง
เจนน์ที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดพยักหน้าเล็กน้อย
สถานการณ์ตรงตามที่เขาคาดการณ์ไว้ทุกประการ