กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 161 จอมมารดับสูญนิรันดร์!
เด็กสาวชะงักไป เธอได้สติกลับมาในชั่วพริบตา ใบหน้าเจือด้วยความรู้สึกผิด:
“ขอโทษด้วยนะคะ เค... คุณผู้หญิงทั้งสามท่าน
ข้าวของบนตัวฉันหายไปหมดแล้ว
ตอนนี้จึงยังไม่มีวิธีจ่ายค่าตอบแทนให้พวกคุณได้ในทันทีค่ะ”
ฝ่ามือของเด็กสาวผุดเหงื่อเย็นเยียบ เกือบไปแล้ว เกือบอีกนิดเดียวเธอก็จะหลุดปากพูดออกไปแล้ว
ตัวเธอในตอนนี้ไม่ควรที่จะรู้ชื่อของพวกเธอ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เคธี่จึงเอ่ยปลอบว่า:
“ไม่เป็นไรหรอก รอเธอได้กลับบ้านแล้ว ค่อยเอามาให้พวกเราก็ได้”