กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 87 มหาปรมาจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุลึกลับที่ไม่รู้จัก!
เมื่อเห็นว่าตนเองตกอยู่ใน ‘กองขยะ’ ลูกแก้วตาขนาดยักษ์ก็กระโดดดึ๋ง ๆ ขึ้นมาด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง
“อูโถว!”
“อูโถว!”
“เงียบก่อน! อูโถว!”
เดมีรีบป้อนผลึกสีขาวก้อนหนึ่งเพื่อปลอบประโลมให้มันสงบลง ก่อนจะวางมันกลับขึ้นไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“นี่คือ?”
เจนน์ขยับความคิดเล็กน้อย องครักษ์โล่หนามม่วงข้างโต๊ะก็ยื่นมือกระดูกออกไป คว้าจานกลมขึ้นมาแล้วประคองมอบให้เจนน์ด้วยความเคารพ
มือกระดูกหนาวเหน็บยะเยือก พลังแห่งความตายแผ่กำจาย
ลูกแก้วตาขนาดยักษ์กะพริบตาและสั่นไหวด้วยความไม่สบายใจ ร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก: