กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 207 ความเงียบงันอันแปลกประหลาด
เวินเป่าจูใต้ร่มไม้กลอกลูกตากลิ้งไปมา
ก่อนหน้านี้ใจจดจ่ออยู่แต่กับผู้บำเพ็ญมารบัดซบผู้นั้น จนทำให้นางมองข้ามไปเลยว่า นี่ก็เป็นโอกาสเช่นกัน!
“ต๊อก ๆ ๆ...”
“ข้าคล้ายจะได้ยินเสียงปลาไม้?”
จากที่ไกลค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เสียงที่ตกกระทบเข้าสู่โสตประสาทคือเสียงปลาไม้ที่แจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ
เวินจือจือหันศีรษะไปมอง ก็เห็นพระภิกษุเจ็ดรูปสวมจีวรกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้
ผู้นำขบวนเป็นพระภิกษุชรารูปหนึ่ง คิ้วดกหนาอีกทั้งยังยาว ทว่ากลับเป็นสีขาวโพลน