ตอนที่ 117 ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

ตอนที่ 117 ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

ใบหน้านั้นประณีตงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในตู้กระจก

เรือนผมดำขลับดุจน้ำตกทิ้งตัวแผ่สยายลงบนลาดไหล่ ผิวกายขาวผ่องประดุจหิมะ ใต้ขนตาเรียวงอน ดวงตาดุจแก้วผลึกช่างงดงามจับตายิ่งนัก

ตราประทับบัวแดงตรงกลางหว่างคิ้วแต้มแต่งให้ดูงดงามหยาดเยิ้มสะคราญล่มเมือง

กระทั่งมือที่ยื่นออกไปนั้น ปลายนิ้วก็ยังงดงามถึงเพียงนั้น

“สิ่งเหล่านี้ เหล่านี้ เอาทั้งหมด”

สิ้นเสียงพูด ผลึกแดงวิสามัญขนาดครึ่งกำปั้นทารกก้อนหนึ่งก็ถูกโยนลงตรงหน้าแผงค้า

ดวงตาของเจ้าของแผงเบิกค้าง รีบก้มลงเก็บผลึกแดงวิสามัญบนพื้นขึ้นมา สีหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นกระตือรือร้นพลางเอ่ยว่า “ขอรับ! ตอนนี้ข้าน้อยช่วยท่านผ่าหินเลยหรือไม่ขอรับ”

“ผ่า”

คือเซี่ยหว่านหลี