ตอนที่ 106 ผู้ที่ควรเสียใจย่อมเป็นสำนักเสวียนหลิงกระมัง?

ตอนที่ 106 ผู้ที่ควรเสียใจย่อมเป็นสำนักเสวียนหลิงกระมัง?

“อย่าได้ล่วงเกินสำนักพิษห้า แล้วยังมาล่วงเกินสำนักเสวียนหลิงของพวกเราอีก”

ประโยคนี้สำหรับพวกซูหลิงแล้วช่างตรงกับความเป็นจริงเกินไปนัก

“แย่งชิงก็คือแย่งชิง ยังจะต้องเอ่ยวาจาใหญ่โตโอ่อ่ามากมายถึงเพียงนั้นมาแต่งแต้มตนเองให้ดูดี ไม่รู้สึกว่าตนเองเสแสร้งมากไปหรือไร” แม่หนูน้อยเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น

เวินหยวนฮ่าวได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันสลดลงเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วแน่นพลางตวาดใส่เวินจือจือว่า “เจ้ายังก่อเรื่องวุ่นวายไม่พออีกหรือ เปรียบสำนักเสวียนหลิงเป็นโจรชั่ว หรือว่าเจ้ามิใช่ศิษย์ของสำนักเสวียนหลิงกันเล่า”

เวินจือจือแผดเสียงตะโกนตอบกลับไป “ข้ามิใช่ศิษย์สำนักเสวียนหลิง ข้าเป็นศิษย์สำนักอวิ๋นหลาน! ต่อให้ตายไป ก็ยังคงเป็นดวงจิตแห่งสำนักอวิ๋นหลาน!”

เวินหยวนฮ่าวสะบัดแขนเสื้อ “สารเลวเอ๊ย! เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดจาอันใดออกมา?!”

เป็นเพราะมีคนนอกอยู่มากมายถึงเพียงนี้ เขาจึงได้สะกดกลั้นมิได้ก้าวเข้าไปกระชากตัวนางมา

อวี๋อิงก็อยู่ที่นี่ นางเอ่ยวาจาเช่นนี้ มิเท่ากับโยนความผิดฐานทรยศสำนักใส่ตนเองหรอกหรือ?

“มานี่!” เวินหยวนฮ่าวยื่นมือออกไป