กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
พอจงเฉิงฮ่าวพูดจบ เขาเห็นดวงตาของพ่อและแม่สว่างขึ้น พวกเขาไม่คิดว่ายัยหนูตัวเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาคนหนึ่งจะเก่งได้ถึงเพียงนี้
“จริงหรืออวิ๋นเฟย ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกจริง ๆ ช่างเป็นเด็กที่มีจิตใจมุ่งมั่น” นายกเทศมนตรีจงมองซ่งอวิ๋นเฟย พลางชมเชยและยกย่องจากใจจริง
แม่ของจงเฉิงฮ่าวดึงมือเล็ก ๆ ของซ่งอวิ๋นเฟยมาถือ มองเธอด้วยความเมตตาแล้วพูดว่า “อวิ๋นเฟยเอ๊ย ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังต้องยุ่งอีก อย่าให้เหนื่อยเกินไปนัก ว่างเมื่อไรก็มาหาน้าที่บ้านบ่อย ๆ”
ซ่งอวิ๋นเฟยถูกชมจนเขินอาย ยิ้มอย่างขี้อายพลางพยักหน้ารับคำ ในใจคิดว่าผู้เฒ่าทั้งสองคนนี้ช่างพูดจาง่ายจริง ๆ ดูแล้วก็เป็นกันเองมาก