กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ครูเหยียนทำตัวเหมือนพี่ชายใหญ่ มือวางบนไหล่ซ่งอวิ๋นเฟย ปลอบเธอว่า “แป๊บเดียว เร็วมาก ตอนฉันยังเด็กก็เคยแขนข้อเคลื่อนเหมือนกัน ยังต้องให้คุณยายแก่คนหนึ่งในหมู่บ้านที่รู้วิชาจัดกระดูกดันกลับเข้าที่อย่างแรง เจ็บก็แค่แป๊บเดียว อดทนไว้ เดี๋ยวก็หาย”
ซ่งอวิ๋นเฟยไม่มีใครให้พึ่ง จึงได้แต่กำเสื้อของครูเหยียนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เห็นซ่งอวิ๋นเฟยกลัวจนแทบตาย หลับตาปี๋ ยังไม่เริ่มก็ตื่นตระหนกจนมือสั่น ครูเหยียนขยับเข้าไปใกล้ ให้ซ่งอวิ๋นเฟยพิงตัวเอง กลัวซ่งอวิ๋นเฟยขยับไปมา จึงร่วมมือกับหมอหู กำน่องซ่งอวิ๋นเฟยไว้แน่น