กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“เพื่อนร่วมชั้นอวิ๋นเฟย รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้ออกแรงแล้วจะเจ็บไหม” ครูเหยียนเห็นซ่งอวิ๋นเฟยหลับตาปี๋ ขนตายาวสั่นไหว ตลอดทางเงียบไม่พูด จึงถามด้วยความกังวลเล็กน้อย
“อ้อ ยังโอเค ไม่ได้ออกแรงก็ไม่ค่อยเจ็บ ขอโทษนะ ตัวเองก่อเรื่องแล้วยังต้องมารบกวนครูเหยียน” ซ่งอวิ๋นเฟยเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของครูเหยียนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หูร้อนผ่าว พูดอย่างเขินอาย
ครูเหยียนย่อมเดาความคิดของเด็กสาวได้ ถูกตัวเองอุ้มแบบนี้ก็ต้องเขินเป็นธรรมดา แต่ก็ไม่มีทางเลือก โชคดีที่เป็นช่วงเวลาเรียน จะไม่มีคนเห็นมากนัก