กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ซ่งอวิ๋นเฟยเห็นพี่ชายจงหมิงยังติดอยู่ในวังวนของความรู้สึก ไม่ยอมหลุดออกมา จึงรู้สึกเศร้าแทนเขาเล็กน้อย พวกเขานั่งมาสักพักแล้ว พนักงานบริการยังไม่เสิร์ฟอาหาร ซ่งอวิ๋นเฟยจึงลูบท้องที่แบนราบเพราะความหิว
จงหมิงสังเกตเห็นท่าทางของซ่งอวิ๋นเฟย เขาร้องอุทานว่า “ตายจริง ลืมสั่งอาหารก่อนเสียแล้ว หิวท้องใช่ไหม?”
จงหมิงไม่รอให้ซ่งอวิ๋นเฟยตอบ ลุกขึ้นเปิดประตูห้องส่วนตัวทันที แล้วพูดกับพนักงานบริการที่ยืนรออยู่หน้าประตูว่า “ส่งโจ๊กปลาไหลขาวมาหนึ่งชามกับชามะลิมาก่อน แล้วค่อยสั่งอาหารทันที”