ตอนที่ 144 ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

ซ่งอวิ๋นเฟยไม่พูดอะไร เพียงมองพี่ใหญ่จงหมิงอย่างเป็นธรรมชาติ ถึงขั้นไม่รู้สึกอึดอัด ความรู้สึกในใจเธอในยามนี้ เธอเองก็ไม่อาจเอ่ยเป็นถ้อยคำได้ มีความรู้สึกใกล้ชิดและอบอุ่นใจ เธอคิดว่าการได้พบพี่ชายใหญ่ที่รักใคร่เธอเช่นนี้เป็นวาสนาของเธอ

บางทีอาจเพราะขาดความรักจากพ่อตั้งแต่เด็ก ซ่งอวิ๋นเฟยจึงรู้สึกอบอุ่นและใกล้ชิดกับจงหมิงที่แก่กว่าเธอสิบสองปีและการห่วงใยของเขา เธอรู้ว่าพี่ใหญ่จงหมิงเป็นคนดี ที่ชอบเธออาจเป็นเพียงเพราะวาสนาพาให้พบกัน

ซ่งอวิ๋นเฟยต้องการ ปรารถนา และยอมรับมัน เธอเองก็บอกไม่ชัดพูดไม่ถูกว่านี่คือความรู้สึกแบบไหน