กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
จงเฉิงฮ่าวฟังเสียงหึงหวงของซ่งอวิ๋นเฟย ก็ยิ้มออกมาพลางพูดว่า “จะไปเรียนกับใครได้อีกล่ะ ทุกปีงานเลี้ยงวันขึ้นปีใหม่ของกองทัพมีกิจกรรม เติ้งเหม่ยฟางพี่สาวคนโตเติ้งแห่งคณะศิลปะการแสดงไงล่ะ เธอยืนกรานจะสอนฉันอย่างกระตือรือร้น ฉันก็เลยเรียนไปมั่ว ๆ สองสามก้าว”
พอจงเฉิงฮ่าวพูดจบ เห็นซ่งอวิ๋นเฟยไม่ส่งเสียง ไม่สนใจเขา ดูเหมือนไม่พอใจจริง ๆ นิดหน่อย หรือว่าเธอถือสาจริง ๆ? ใส่ใจเขาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? พอจงเฉิงฮ่าวคิดถึงตรงนี้ มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วยิ้มออกมา