กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ไม่เป็นอะไรแล้ว ให้ฉันดูหน่อยว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ขาหรือเท้าได้รับบาดเจ็บไหม” จงเฉิงฮ่าวย่อตัวลง เมื่อเห็นซ่งอวิ๋นเฟยสีหน้าอมทุกข์ราวกับจะร้องไห้ เขาจึงกอดเธอไว้ทันที
ซ่งอวิ๋นเฟยก็ยื่นมือทั้งสองออกไป กอดจงเฉิงฮ่าวไว้แน่น ในใจของเธอจึงรู้สึกสงบลงได้ในตอนนี้ เธอเสียใจเหมือนกัน ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกให้จงเฉิงฮ่าวพี่ชายไปส่งตัวเองที่โรงเรียน ก็คงไม่เจอไอ้พาลคนนั้น และคงไม่เกิดเรื่องอันตรายแบบนี้ขึ้น
ซ่งอวิ๋นเฟยยังคงนั่งอยู่บนพื้นหญ้า เธอซบลงในอ้อมอกของจงเฉิงฮ่าวพร้อมสะอื้นพูดว่า “เฉิงฮ่าวพี่ชาย เมื่อกี้ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว”