ตอนที่ 30 เกลี้ยกล่อมสำเร็จ

ซ่งอวิ๋นเฟยนึกถึงวันนั้น ที่แม่มองจากหน้าต่างเห็นคุณอาฟางหิ้วกับข้าวเดินฝ่าฝนตกหนักเข้ามาที่ร้านช้า ๆ แม่คว้าร่มคันหนึ่งขึ้นมาโดยไม่คิด วิ่งออกไปอย่างรีบร้อน รับกับข้าวจากมือคุณอาฟาง แล้วยังเอาร่มกางกันให้เหนือหัวคุณอาฟางอีก

ตอนนั้นฝนตกหนักมาก จนทั้งสองคนเปียกทั้งตัว คุณอาฟางยังเอาแต่บ่นว่า “ชูเจวียน เธอไม่ต้องออกมาก็ได้ ต้องมาเปียกฝนทั้งตัว ฉันไม่เป็นไร วิ่งอยู่ข้างนอกจนชินแล้ว ถ้าเธอตากฝนจนเป็นหวัดจะทำอย่างไร!”

ซ่งอวิ๋นเฟยทบทวนบทเรียนอยู่ในห้อง ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ด้วยความที่รู้จักกาลเทศะจึงปล่อยมิติไว้ให้พวกเขา ไม่ได้วิ่งออกไป