กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“อวิ๋นเฟย เลิกเรียนแล้วหรือ ฉันจะไปเยี่ยมน้าชูเจวียนเป็นเพื่อนเธอเอง” จงเฉิงฮ่าวพูดอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้ม มองดูซ่งอวิ๋นเฟย
ซ่งอวิ๋นเฟยทักทายอย่างมีมารยาท เรียกเสียงเบา ๆ ว่า “พี่ใหญ่จง” แล้วก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“กระเป๋านักเรียนหนักขนาดนั้น ฉันช่วยเธอสะพายเอง” จงเฉิงฮ่าวเห็นร่างเล็ก ๆ ของซ่งอวิ๋นเฟยต้องสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่หนักอึ้ง ก็พูดอย่างใจหาย
จงเฉิงฮ่าวพูดพลางยื่นมือไปดึงกระเป๋านักเรียนของซ่งอวิ๋นเฟยมาสะพายไว้บนบ่าตัวเอง