เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 36
อย่าว่าแต่ตำบลซ่างหูเลย กระทั่งทั่วทั้งนครหนานหูหรือแม้แต่ในระดับมณฑล ใครบ้างจะไม่รู้เรื่องที่โรงงานอาหารลู่ซือฝูซึ่งนักธุรกิจต่างชาติมาลงทุนเปิดทำการได้ไม่ถึงสองเดือน ก็หาเงินตราต่างประเทศเข้าประเทศได้ถึง 28 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ถึงขั้นที่ว่าหากบ้านไหนสามารถซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลู่ซือฝูได้สักซอง นั่นก็เป็นเรื่องที่ทำให้เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงพากันอิจฉาได้แล้ว
ขอเพียงเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับโรงงานอาหารลู่ซือฝู ล้วนเป็นเรื่องที่ทำให้ชาวบ้านพูดถึงกันอย่างออกรสออกชาติทั้งสิ้น
คนตระกูลสือย่อมไม่อาจอยู่นอกกระแส ยิ่งไปกว่านั้นหวังต้าสือลูกชายคนโตบ้านสกุลหวังแห่งหมู่บ้านอวี้ซานของพวกเขายังโชคดีเป็นบ้า ได้เข้าไปเป็นคนงานขนย้ายในโรงงานอาหารลู่ซือฝู
ช่วงแรกแม้คนในหมู่บ้านจะอิจฉาแต่ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรนัก
งานใช้แรงแท้ ๆ ยังจะมาตั้งช่วงทดลองงานบ้าบออะไรสามเดือน คนโง่ก็ยังเข้าใจว่ามันคืออะไร พอครบสามเดือนก็คงโดนไล่ตะเพิดกลับบ้านแหง ๆ
ทว่าเดือนหนึ่งมีทั้งที่กินที่อยู่ให้ฟรี แถมยังมีเงินให้ 35 หยวน ก็ถือว่าไม่ขาดทุน ส่วนที่บอกว่าพอพ้นช่วงทดลองงานสามเดือนแล้วจะได้เป็นคนงานประจำ ได้เงินเดือนละ 70 หยวน พอน่านร้อนยังมีเงินช่วยเหลือค่าความร้อนอะไรนั่นอีก ก็แค่ฟังหูไว้หูเท่านั้น ไม่มีใครเชื่อสักคน
งานใช้แรงงานเนี่ยนะ เดือนหนึ่งจะให้ถึง 70 หยวน ช่างเทคนิคฝีมือจริงจังของโรงงานของรัฐเดือนหนึ่งยังได้ไม่ถึง 70 หยวนเลย