เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 32
วันรุ่งขึ้นลู่เป่าซีตื่นแต่เช้าตรู่
สือชุ่ยเสียได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงคลุมเสื้อโค้ตทหารเดินออกมา เห็นเธอกำลังเทน้ำร้อนสระผมก็ขมวดคิ้ว “หน้าหนาวขนาดนี้แกจะหาเรื่องทรมานตัวเองทำไม ไม่กลัวหนาวจนปวดหัวรึไง ตื่นแต่เช้าขนาดนี้ทำไมกัน ไหนบอกว่าไม่ต้องไปโรงเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ”
ลู่เป่าซีก้มตัวพลางกลอกตาไปมาแล้วพูดว่า “ฉันก็แค่อยากไปเข้าเรียนเพิ่มนี่จ๊ะ เรียนรู้ให้มากหน่อยเข้าโรงงานไปจะได้ช่วยพี่ลูกพี่ลูกน้องได้ไงล่ะ”
ความจริงแล้วนักเรียนที่ตัดสินใจไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบเธอ พอถึงวันที่ยี่สิบเอ็ดเดือนสิบสองก็ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว แต่ตอนนี้เธอชอบโรงเรียนและอยากไป
ตั้งแต่มีพี่ลูกพี่ลูกน้อง ชีวิตในโรงเรียนของเธอก็ราบรื่นราวกับปลาได้น้ำ ทุกวันล้วนเป็นวันดี ๆ
เพื่อนร่วมชั้นที่เคยมองข้ามเธอเมื่อก่อน ทุกวันนี้ต่างก็พากันมาห้อมล้อมเธอ แม้แต่อาจารย์เวลาเจอเธอก็ยังเกรงอกเกรงใจอย่างยิ่ง
แน่นอนว่าในใจเธอรู้แจ้งเห็นจริง รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะพี่ลูกพี่ลูกน้อง และรู้ว่าทำไมคนพวกนั้นถึงต้องมาเอาอกเอาใจตน
แต่เธอแค่ชอบความรู้สึกที่ถูกห้อมล้อมแบบนี้ พอนึกถึงเสื้อผ้าใหม่ที่พี่ลูกพี่ลูกน้องให้มา เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากใส่ออกไปอวดเสียหน่อย เธอรอจนถึงหลังปีใหม่ไม่ไหวหรอก