เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 21
ลู่ชูอวี่ขมวดคิ้วมองร่างสุนทรพจน์ที่กัวหรานเตรียมไว้ให้ในมือ จะพูดยังไงดี มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัยนี้จริง ๆ
แต่ให้เธอขึ้นเวทีอ่านร่างนี้อย่างจริงจังสักหน่อย ก็รู้สึกเขินจนอยากมุดดินเล็ก ๆ
คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยื่นร่างนั้นให้ซุนเยว่อิง แล้วเดินขึ้นเวทีอย่างใจเย็น ตั้งใจใช้ภาษาหัวกั๋วสำเนียงติด ๆ ขัด ๆ เอ่ยขึ้นว่า “วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากรองผู้อำนวยการโรงงานกัว เขาแนะนำให้ฉันทำตามธรรมเนียมท้องถิ่น จัดการประชุมปลุกใจพนักงานสักครั้ง เพื่อให้กำลังใจคนงานในโรงงาน แถมยังเตรียมร่างสุนทรพจน์ไว้ให้ฉันอย่างเอาใจใส่
แต่พอฉันดูเวลาก็เห็นว่า 17 นาฬิกาแล้ว ช่วงนี้คนงานกะกลางอาจยังไม่ได้ไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหาร คนงานกะเช้ากับกะดึกอาจนอนไม่พอเพราะต้องมาเข้าร่วมการประชุมปลุกใจครั้งนี้ จู่ ๆ ฉันก็ไม่อยากลากพวกคุณไปตะโกนคำขวัญแล้ว
จากรอยยิ้มบนใบหน้าและแสงในดวงตาของพวกคุณ ฉันสัมผัสได้ว่าตอนนี้พวกคุณไม่จำเป็นต้องมีการประชุมปลุกใจเลย เพราะพวกคุณจะทำได้ดีมาก
ช่วงเวลาต่อจากนี้พวกคุณจะเหนื่อยมาก ไม่ใช่แค่คนงานแนวหน้า ช่างเทคนิคก็ต้องประจำอยู่ในโรงงานผลิต พร้อมแก้ปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ หัวหน้าทีมและหัวหน้ากลุ่มย่อยก็ต้องร่วมมือกับทีมตรวจสอบคุณภาพอย่างจริงจัง เพื่อรับประกันคุณภาพสินค้า แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องผลิตอย่างปลอดภัย ต้องขจัดการทำงานทั้งที่ร่างกายล้าเกินไป สิ่งที่ฉันจะพูดมีเท่านี้ พวกคุณทำได้ไหม?”
“ทำได้!”