เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 15
“ตำบลซ่างหูของพวกคุณนี่ดีจริง ๆ เลยนะ”
รองนายกเทศมนตรีหวังเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจของเมืองโดยตรง เนื่องจากทำเลที่ตั้งของเมืองหนานหู ต่อให้จะมี ‘ทะเลสาบทงเทียน’ ซึ่งเป็นทะเลสาบอันดับหนึ่งแห่งซานเซียงอยู่ แต่เพราะปัญหาด้านเทคนิค อุปกรณ์ และที่สำคัญกว่านั้นคือปัญหาด้านเงินทุน ทำให้อุตสาหกรรมการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำไม่โดดเด่นนัก
แต่ก่อนทำได้เพียงยื่นเรื่องขอรับงบประมาณจากเบื้องบน แต่เด็กที่ร้องไห้งอแงจะขอกินน้ำตาลนั้นมีมากเกินไป จึงต้องรอต่อไป
ปีนี้นโยบายเปลี่ยนไปแล้ว มีการปฏิรูปและเปิดประเทศ ทำให้มีทางเลือกในการเดินมากขึ้น รองนายกเทศมนตรีหวังจึงหันไปมองกลุ่มชาวจีนโพ้นทะเลโดยธรรมชาติ เขาจึงลากตัวสวีเป่ากั๋วจากสำนักงานกิจการชาวจีนโพ้นทะเลประจำเมือง ฝ่าฟันอุปสรรคจนได้รับเงินทุนสำหรับการสร้างโรงแรมรับรองชาวต่างชาติมาได้สำเร็จ
โรงแรมนี้ยังสร้างไม่ทันเสร็จ แต่พวกเขาก็ต้อนรับชาวจีนโพ้นทะเลที่กลับมาเยี่ยมญาติที่บ้านเกิดไปแล้วหลายกลุ่ม ทว่าไม่ใช่ชาวจีนโพ้นทะเลทุกคนที่จะสามารถควักเงินออกมาลงทุนได้
ส่วนใหญ่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา บางคนยอมควักเงินเก็บทั้งชีวิตของครอบครัวมาซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อที่จะได้กลับมาบ้านเกิด