0152

⬢⬢⬢

ตอนที่ 152 วิชาลับลอกคราบศพผสาน

คลื่นลมในแม่น้ำพิโรธคาดเดายากยิ่ง บางคราสงบดั่งผืนทะเลสาบ อยู่ ๆ คลื่นก็ซัดสาดซ้อนทับกันขึ้นมา

ยิ่งชาวท้องถิ่นยำเกรงราชามังกรแห่งสายน้ำ การทำประมงในสายน้ำหลักจึงแทบไม่มีมายาวนาน มีเพียงหมู่บ้านตามสายน้ำสาขาเท่านั้นที่ยึดอาชีพหาปลาเป็นหลัก

เฒ่าหลิวเดินอยู่ท่ามกลางผนังผา หางตากล่อมมองไปยังเมืองนู่เจียง

“ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เมืองนู่เจียงมีอสูรมารอาละวาด เมืองถูกปิดตายกว่าครึ่งปี...”

เฒ่าหลิวสะท้านเยือกด้วยความหนาวเหน็บ ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงรู้สึกว่าสายน้ำช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก คล้ายมีสิ่งมหึมาอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้กำลังแหวกว่ายอยู่

“วันหน้ายังคงให้น้อยลงหน่อยเถอะ แปลกประหลาดชวนขนหัวลุกนัก”

มิใช่คนเมืองนู่เจียง เพียงเพราะคลื่นลมละแวกใกล้เคียงค่อนข้างสงบ จึงแวะเวียนมาตรวจดูว่าในลอบดักปลามีผลได้หรือไม่ทุก ๆ ไม่กี่วัน

“มีแต่ปลาเน่ากุ้งเน่าเต็มไปหมด”