เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 151 เซียน, ช่วยพวกเราด้วย
“ยิ่งทำความเข้าใจโลกใบนี้มากเท่าใด ยิ่งรู้สึกขนพองสยองเกล้ามากเท่านั้น”
เสิ่นเลี่ยนทอดสายตามองระลอกคลื่นน้ำเชี่ยวกรากของแม่น้ำพิโรธที่ไหลไม่ขาดสาย ผิวน้ำพัดพาทรายและหินจนเหลืองเรื่อ ภายในไม่อาจมองเห็นเลยว่าเบื้องลึกซ่อนสิ่งใดไว้
“ศพของเฉินกวงรุ่ยที่มารดามนุษย์คะนึงหา น่าจะยังคงอยู่ก้นแม่น้ำพิโรธ เพียงแต่การจะหาให้พบนั้นยากเย็นไม่ต่างจากงอนเข็มในมหาสมุทร”
เสิ่นเลี่ยนกรอกสุรายาเข้าปากอึกใหญ่เพื่อกดข่มความคิดฟุ้งซ่าน
เนื้อพระถังของทุกคนเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งแห่งความจริงในโลกไซอิ๋ว มารดามนุษย์ที่อินเวินเจียวแปรเปลี่ยนไปนั้นมิได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารเสมอไป
“มีความเป็นไปได้สูงที่มารดามนุษย์จะไม่ได้อยู่ในถ้ำอสูร ทว่าอยู่ ณ มุมใดมุมหนึ่งในโลกหล้าเช่นเดียวกับเกาชุ่ยหลานและธิดามังกรหมื่นอริยะ พลังฝีมือของพวกนางมากพอจะทำลายล้างระเบียบที่มีอยู่ของต้าถังได้”
“ทว่า…เหตุใดจึงไร้ร่องรอย? หรือพวกนางกำลังหลบซ่อนสิ่งใดอยู่?”
“ไหนจะเหล่าเซียนเทพที่สาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไรกัน?”