บทที่ 298 ไม่อาจทนได้อีกต่อไป

ตั้งแต่ปลายเดือนพฤษภาคมลากยาวไปตลอดทั้งเดือนมิถุนายน เจิ้งหย่าไห่ที่ยังคงรักษาตำแหน่งไว้ได้ อาจเป็นเพราะไม่มีหน้ากลับมาเหยียบออฟฟิศ จึงอาศัยข้ออ้างพักฟื้นอาการบาดเจ็บลาป่วยยาว ทว่ากลอุบายลับหลังของเขากลับไม่เคยหยุดลง มีการสาดโคลนใส่หัวเว่ยไหลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เว่ยไหลเองก็ยังไร้เดียงสา คิดเพียงว่าทองแท้ย่อมไม่กลัวไฟ

แต่น่าเสียดาย ในบางสถานการณ์ "แสง" กลับบิดเบี้ยว ตัวเราจะยืนตรงเพียงใดก็ไร้ประโยชน์!

ยิ่งไปกว่านั้น แม้เว่ยไหลจะยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขาไท่ซาน แต่คนสนิทไม่กี่คนที่ติดตามเขากลับเริ่มจะทนรับไม่ไหว

วันแรกของเดือนกรกฎาคม จางไฉ่อวิ๋น ผู้ช่วยฝ่ายธุรการ เข้ามายื่นใบลาออกกับเขา…

"พี่ไฉ่อวิ๋น งานก็ดีอยู่แท้ๆ ทำไมถึงลาออกล่ะครับ" เว่ยไหลไม่เข้าใจเอาเสียเลย

ในบรรดาคนทั้งหมดของเขตเซี่ยงไฮ้ จางไฉ่อวิ๋นคือหนึ่งในคนที่เว่ยไหลไว้ใจที่สุด เงินโบนัสทุกประเภทย่อมมีส่วนแบ่งของเธอเสมอ เมื่อเทียบกับผู้ช่วยธุรการเขตอื่น รายได้รวมของเธอสูงกว่ามากโข

อีกทั้งฐานะทางบ้านของจางไฉ่อวิ๋นก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ด้วยนิสัยของเธอแล้ว ย่อมไม่มีทางลาออกง่ายๆ แน่

ทว่าจางไฉ่อวิ๋นกลับพูดขึ้นว่า "ผู้จัดการเว่ย ข่าวลือในเขตเซี่ยงไฮ้ของเรามันมากเกินไป โคลนสกปรกหลายระลอกถูกสาดมาที่ฉัน จนตอนนี้ลามไปถึงแฟนฉันแล้ว เขาไม่อยากให้ฉันทำที่ฮวาพีต่อแล้วน่ะค่ะ"

เกาเสวี่ยเฟิงแฟนหนุ่มของเธอ เว่ยไหลเคยพบหน้าค่าตากันอยู่