บทที่ 257 ฉันตกลงแล้ว

ท่าทีที่เว่ยไหลมีต่อความรักนั้นช่างซับซ้อน ทั้งโหยหาทั้งหวาดกลัว ยามอยู่กับหานซินซินเขารู้สึกดีไม่น้อย ใช่ว่าไม่เคยนึกฝันถึงโอกาสที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกัน

เพียงแต่เขาเป็นคนรักความมั่นคงและรอบคอบระมัดระวังจนเกินไป

เขาเคยจินตนาการถึงภาพต่างๆ ไว้มากมาย เช่น หานซินซินย้ายไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้ ได้พบกันโดยบังเอิญ จากนั้นก็มีเวลาพบปะพูดคุยกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเกิดประกายความรัก ทุกอย่างลงเอยอย่างเป็นธรรมชาติ

หรือแม้กระทั่งพล็อตน้ำเน่าอย่างวีรบุรุษช่วยสาวงาม…

สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยก็คือ หานซินซินจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากสารภาพรักก่อน

ทั้งสองคนแชร์ห้องเช่าอยู่ด้วยกันมานานพอสมควร ราวๆ ปีกว่าแล้ว ทว่าเพราะงานรัดตัว เว่ยไหลมักจะออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และกลับดึกดื่น ไม่มีคำว่าวันหยุดสุดสัปดาห์ โอกาสที่ทั้งสองจะได้อยู่ตามลำพังจึงมีน้อยเหลือเกิน

ครั้งแรกที่ได้เปิดอกคุยกันถึงเรื่องครอบครัว ก็คือช่วงวันแรงงานเมื่อปีกลาย

เว่ยไหลมองคนขาด เขารู้นิสัยของหานซินซินดีว่าเธอเป็นหญิงสาวที่สุขุมเรียบร้อย หากไม่จำเป็นจริงๆ แทบจะไม่เป็นฝ่ายเริ่มคุยกับเพศตรงข้ามก่อนเลย