บทที่ 206 เปิดอกเปิดใจ

พานอวิ๋นกังรู้สึกประหม่าไม่น้อยที่หัวหน้าคนใหม่ชวนเขาและภรรยามาทานอาหารเย็น เขาไม่แน่ใจว่าแบบนี้จะเหมาะควรหรือไม่ แถมยังคิดไว้ว่าพอถึงเวลาเช็กบิลตัวเองจะเป็นฝ่ายควักกระเป๋าจ่าย

ครั้นมาถึงร้านอาหาร ในใจของพานอวิ๋นกังยิ่งเตลิดเปิดเปิง

เว่ยไหลเลือกร้านอาหารจีนในอาคารเหวินหัว ลำพังแค่ทำเลก็ตัดสินได้แล้วว่าไม่มีทางถูก ยิ่งได้เห็นการตกแต่งร้าน พานอวิ๋นกังก็ฟันธงได้ทันทีว่าร้านนี้เขาจ่ายไม่ไหวแน่

ที่ว่าจ่ายไม่ไหวนั้น ย่อมเป็นการพูดเกินจริงไปบ้าง

จากข้อมูลที่ค้นดูในเน็ต ร้านอาหารจีนแห่งนี้หากไม่นับรวมค่าเหล้า ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อหัวจะอยู่ที่ประมาณสามถึงห้าร้อยหยวนเท่านั้น สามคนรวมกันก็แค่พันกว่าหยวน พานอวิ๋นกังแม้เงินเดือนไม่สูงแต่ก็ใช่ว่าจะเลี้ยงไม่ไหว เพียงแต่ทางบ้านมีทั้งคนแก่และเด็กให้ต้องดูแล ในยามปกติจึงไม่กล้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือย

ส่วนใหญ่พอกลับถึงห้องพัก สองผัวเมียก็แค่ต้มบะหมี่หรือผัดกับข้าวง่ายๆ กินกันเอง

เรื่องจะออกไปกินตามร้านอาหาร ปีหนึ่งแทบจะนับครั้งได้

จนกระทั่งถึงตอนสั่งอาหาร พานอวิ๋นกังถึงได้ตระหนักว่าค่าเฉลี่ยต่อหัวบนเน็ตมันเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!