กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 407 ฉันคิดถึงพี่มาก
"อาเยี่ยน……"
"อาเยี่ยน!"
เสียงเรียกดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าข้างหูเฉินหลิง เขาสะดุ้งลืมตาขึ้นทันที
เด็กหนุ่มในเสื้อผ้าฝ้ายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง ตบไหล่เขา "อาเยี่ยน ตื่นสิ"
ในสายตางัวเงาของเฉินหลิง เขาเห็น "เฉินหลิง" อีกคนที่ยังหนุ่ม ซึ่งกำลังวางเสื้อผ้าที่พับเรียบร้อยทีละตัวไว้ข้างเตียง พลางพูดว่า
"วันนี้พี่ต้องไปโรงพยาบาลที่เขตสองหนึ่งเที่ยว เสื้อผ้าวางไว้ให้แล้ว ในซึ้งมีหมั่นโถว อยู่บ้านดี ๆ รู้ไหม วันนี้อากาศข้างนอกหนาวมาก เดี๋ยวพอพวกเราออกไปแล้ว นายนอนต่ออีกหน่อยได้"
นี่คือ... ตัวเอง?