กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 386 เวทีละคร
“เสียงละคร? เสียงละครมาจากไหน?”
ร่างที่โพกผ้าสีดำเอ่ยอย่างฉงน “เฮ่อเหล่า ท่านได้ยินไหม?”
เฮ่อเหล่ายันไม้เท้า ส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่ได้ยิน”
“ไม่ใช่สิ มีจริง ๆ นะ!” ชายหนุ่มเช็ดเลือดที่มุมปากพลางโบกมือโบกไม้ประกอบ “เสียงนั้นอยู่ใกล้มาก รู้สึกเหมือนอยู่ข้างหู... ผมได้ยินเขาร้องอะไรบางอย่าง ‘อาวุธและธงรบ’? ‘ดาบหอกโอบล้อม’?”
ร่างโพกผ้าขมวดคิ้วแน่น เขาเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจอีกครั้ง แต่รอบตัวนอกจากเสียงลมครวญครางกับเสียงเม็ดฝนกระทบพื้น ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก
“ไม่มีเสียงอย่างที่นายว่า... นายคงหูแว่วแล้ว”
“แต่...”
“ไม่ชอบกล” ดวงตาทั้งสองของเฮ่อเหล่าจับจ้องกระดาษวาดที่ว่างเปล่าแผ่นนั้น แล้วเอ่ยขึ้นทันใด
“ไม่ชอบกลตรงไหน?”