บทที่ 162: กลับบ้านไปกินบะหมี่!

บทที่ 162: กลับบ้านไปกินบะหมี่!

รถยนต์หงฉีค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า นุ่มนวลจนแม้แต่น้ำอุ่นในที่วางแก้วก็ไม่กระเพื่อมออกมาแม้แต่หยดเดียว

จี้ไป๋แอบประเมินในใจว่า รถคันนี้มีระดับสูงกว่าคันที่เขานั่งไปมหาศาลาประชาชนครั้งก่อนเสียอีก

มีรถคุ้มกันสีดำสองคันประกบติดตามอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ขบวนรถจัดรูปขบวนอย่างเป็นระเบียบ ตลอดทางไม่มีอุปสรรคใดๆ

ทว่าชาวปักกิ่งตามท้องถนนกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย คนที่ควรออกมาเดินเล่นก็เดินเล่น คนที่ควรออกไปซื้อผักก็ไปซื้อผัก ไม่มีใครคิดจะมามุงดูแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเจอเรื่องใหญ่โตจนชินแล้ว

สี่สิบนาทีต่อมา ขบวนรถเลี้ยวผ่านประตูสีแดงชาดเข้าไปในกลุ่มอาคารอิฐแดงขนาดเล็กที่เรียบง่ายและเคร่งขรึม

หัวใจของจี้ไป๋เต้นสะดุดเบาๆ

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!